Jacqueline werkt als juridisch secretaresse bij Wille Donker advocaten. Haar dochter Elisa (16) is fanatiek softbalster én speelt in het Nederlands juniorenteam Baseball5. Twee totaal verschillende werelden? Misschien niet. In dit gesprek blijkt dat toewijding, discipline en strategie net zo goed thuishoren op het veld als op kantoor.
Softbal in het bloed
We kennen Jacqueline Rombolini als de onmisbare steunpilaar voor onze advocaten. Maar haar doortastendheid en drive kwamen niet pas op kantoor tot uiting: die ontwikkelde ze al op het softbalveld. Jacqueline speelde jarenlang zelf softbal, coachte jonge teams en organiseerde samen met haar broer zelfs internationale toernooien. Een coördinator en organisator pur sang.
“In haar wieg lag een roze softbalhandschoentje met glitters.”
Toen haar dochter Elisa werd geboren, legde Jacqueline het coachen tijdelijk neer. “Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar in haar wieg lag wél een roze softbalhandschoentje met glitters,” lacht ze. Toch leek Elisa eerst weinig interesse te hebben in de sport. “Ik nam haar weleens mee naar een wedstrijd van mezelf, maar daar vond ze niks aan. Ze wilde liever dansen,” vertelt Jacqueline. Dat veranderde toen Elisa een jaar of zes was. “Opeens vond ze het leuk en zei ze zelf: ‘ik wil op softbal’. Tot mijn verrassing is ze nooit meer gestopt.”
Jacqueline is niet de enige met het softbalvirus: ook de rest van de familie ademt honk- en softbal. Elisa’s neven en oom zijn fanatieke honkballers. Haar vader is betrokken bij de puntentelling. “Dat is echt een vak apart en minstens zo uitdagend,” aldus Jacqueline.
De volgende stap
Elisa’s softbalcarrière ontstond in Alphen aan den Rijn. “Ik vind softbal leuk omdat het zo onvoorspelbaar is,” vertelt Elisa. “Het is een explosieve en strategische sport. Je moet vooruitdenken, samenwerken, anticiperen. Het kan ineens omslaan.”
Een paar jaar geleden besloot Elisa dat ze het serieuzer wilde aanpakken. Ze stapte over naar de Grizzlies in Zoetermeer. “Hier krijg ik meer uitdaging en mogelijkheden,” zegt ze. “Ik speel onder andere als catcher in de eerste klasse onder 21. Mijn team bestaat uit meiden uit de hele regio. We zijn super hecht. We helpen elkaar, geven elkaar tips en hebben dezelfde drive: we winnen graag. Dat maakt het bijzonder.”
Elisa traint meerdere keren per week en speelt op zaterdag wedstrijden door het hele land. Dat heeft impact op het hele gezin. Jacqueline: “We rijden ons rot, drie keer per de week. Hebben we een wedstrijd in Enschede? Dan zijn we de hele dag op pad.” Toch vindt ze het de moeite waard. “Niet alleen omdat ik het zelf jarenlang heb gedaan, maar vooral omdat ik haar zie groeien.”
Softbal is voor het gezin geen hobby meer, maar een levensritme. Jacqueline: “Bij ons gezin is het simpel. We zijn erbij, we leven mee, we plannen ons leven eromheen. En dat doen we graag.”
Van coach naar trouwe supporter
Jacqueline stond jarenlang zelf als coach langs het veld, maar stopte daar bewust mee. “Je moet als ouder niet langs de lijn gaan staan roepen. Als coach was ik daar altijd fel op tegen. Nu betrap ik mezelf daar soms op. Dan ga ik even een rondje lopen.”
Elisa: “De terugrit na de wedstrijd is niet altijd even gezellig. Dan komt het coachen soms toch naar boven. Maar we proberen het altijd positief te houden. Dat lukt bijna altijd, haha.”
Van softbal naar Baseball5
In 2024 deed Elisa mee aan het NK-softbal. Na afloop ontvingen alle vrouwelijke deelnemers een bijzondere uitnodiging van de KNBSB: ze waren op zoek naar meiden voor een Nederlands Baseball5-team. Deze urban variant van honkbal wordt zonder knuppel of handschoen gespeeld. Elisa: “Twee meiden uit mijn team waren enthousiast en wilden meedoen. Ik twijfelde nog.”
Jacqueline: “Vroeger gebruikte ik Baseball5 tijdens trainingen om situaties uit te leggen. Toen deze oproep kwam, zei ik: ‘Joh, doe eens gek.’ Uiteindelijk gingen we naar een training en een toernooi in Barcelona. Twee dagen na het toernooi werd ze gebeld: ze mocht bij het Nederlands team. Dat hadden we niet verwacht!”
Baseball5 staat in Nederland nog in de kinderschoenen. Jacqueline: “Er is eigenlijk maar één club actief mee bezig. Die zit in Nuenen. Dat betekent dat we naast de trainingen in Zoetermeer, ook één avond per week naar Brabant rijden. Een uur heen, een uur terug. Dat hakt erin, zeker als je nog op school zit. Soms zeg ik: ‘Schoolboeken mee op de achterbank’. Maar na een training zijn ze vaak doodop om nog iets aan school te doen.”
School denkt mee
Sporten vult een groot deel van Elisa’s week. Hoewel ze het heel leuk vindt, zorgt het er wel voor dat ze weinig tijd overhoudt. Zo is huiswerk maken soms een uitdaging en ook haar bijbaantje in de supermarkt moest ze opzeggen. Gelukkig denkt haar school mee in de mogelijkheden – en dat terwijl ze niet eens in een speciale sportklas zit. “Mijn mentor stelde voor dat ik tijdens gym mijn huiswerk maak, aangezien ik al genoeg sport. Dat is fijn,” vertelt Elisa. “Soms is het puzzelen. Bijvoorbeeld toen ik een toetsweek had vlak voor het EK. Gelukkig kreeg ik extra tijd om te leren en konden een paar toetsen worden verzet.”
Naar het buitenland
Toen Elisa op internationaal niveau Baseball5 ging spelen, voelde dat als next level. Elisa: “Dat was superprofessioneel: aparte hotels dan die van je ouders, schema’s, vergaderingen met videobeelden van de tegenstanders. Bij softbal had ik dit nog niet meegemaakt. Het was serieus, maar ook heel gaaf.”
“Soms zeggen mensen: ‘Jacq, je hoeft toch niet overal bij te zijn?’ Maar ik wil dit niet missen.”
Zelfs tijdens buitenlandse toernooien zitten haar ouders trots op de tribune. Onlangs ging Elisa samen met haar vader naar Sofia. In 2024 mocht Jacqueline met Elisa mee naar Barcelona. “Tijdens het EK in Frankrijk moest Elisa anderhalf uur voor en na de wedstrijd haar telefoon inleveren en mocht ik haar niet zien. De coach bepaalde wat en wanneer ze at, hoe laat ze naar bed ging en echt álles werd samen met het team gedaan. Dat was pas andere koek,” vertelt ze. “Soms zeggen mensen: ‘Jacq, je hoeft toch niet overal bij te zijn?’ Maar ik wil dit niet missen. Mijn kind staat daar, tussen al die andere landen, zingt het volkslied met een vlag op haar shirt – dat is gewoon prachtig.”
Cultuurverschillen
Internationaal spelen betekent ook kennismaken met andere culturen. Bijvoorbeeld tijdens het EK. Elisa: “Voor de wedstrijd doen alle teams hun warming-up in dezelfde zaal. Het team uit Turkije speelt met veel kracht – de klappen op de stootkussens hoor je door de hele zaal – terwijl Litouwen juist heel strak verdedigt.”
Jacqueline vult aan: “Er ontstaan vriendschappen voor het leven. Ik heb nog steeds contact met mensen met én tegen wie ik jaren geleden speelde in binnen- en buitenland. Willen we ooit weer een toernooi organiseren? Dan weet ik precies wie ik moet bellen.”
Wat brengt de toekomst?
Spelen in Dames 1 – het hoogste nationale niveau – en misschien zelfs het Nederlands softbalteam: dat is Elisa’s droom. Maar ze kijkt ook verder. Volgend jaar doet ze examen. Daarna hoopt ze naar de politieacademie in Apeldoorn te gaan en rechercheur te worden. Omdat ze dan pas 17 is, neemt ze waarschijnlijk een tussenjaar. “Wat ik in dat jaar ook ga doen: softballen zit er sowieso tussen!”
